bistentàre 
bi|sten|tà|re
pronuncia: /,bistenˈtare/
verbo intransitivo

1 (AVERE)
arcaico penare molto


2 (AVERE)
arcaico esitare, indugiare


Indicativo presente:  io bistento, tu bistenti
Passato remoto:       io bistentai, tu bistentasti
Participio passato:        bistentato

Vedi la coniugazione completa


permalink



Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

bistecca (s. femm.)
bisteccatrice (s. femm.)
bistecchiera (s. femm.)
bistecchina (s. femm.)
bistemare (v. trans.)
bistentare (v. intr.)
bistento (s. masch.)
bisticciamento (s. masch.)
bisticciare (v. intr.)
bisticciarsi (v. pron. intr.)
bisticciato (part. pass.)
bisticcicare (v. intr.)
bisticcio 1 (s. masch.)
bisticcio 2 (s. masch.)
bistondare (v. trans.)
bistondo (agg.)
bistone (s. masch.)
Bistone (s. masch.)
bistonio (agg.)
bistori (s. masch.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android