forfàre

 
for|fà|re
pronuncia: /forˈfare/
verbo intransitivo

(AVERE)
arcaico arrecare danno, agire male, comportarsi in malo modo


Indicativo presente:  io forfaccio, forfò, tu forfai
Passato remoto:       io forfeci, tu forfacesti
Participio passato:        forfatto

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

foretico (agg.)
forever (avv.)
forfait (s. masch.)
forfaiting (s. masch.)
forfare (v. intr.)
forfatto (part. pass.)
forfè (s. masch.)
forfecchia (s. femm.)
forfeit (s. masch.)
forfetario (agg.)
forfetizzare (v. trans.)
forfetizzazione (s. femm.)
forfettizzare (v. trans.)
forfettizzato (part. pass.)
forfettizzazione (s. femm.)
forfice (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis