furfanteggiàre

 
fur|fan|teg|già|re
pronuncia: /furfantedˈʤare/
verbo intransitivo

(AVERE)
raro agire, comportarsi da furfante


Indicativo presente:  io furfanteggio, tu furfanteggi
Passato remoto:       io furfanteggiai, tu furfanteggiasti
Participio passato:        furfanteggiato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

furfantare (v. intr.)
furfantare (v. trans.)
furfantato (part. pass.)
furfante (s. masch. e femm.)
furfante (agg.)
furfanteggiare (v. intr.)
furfanteggiato (part. pass.)
furfanteria (s. femm.)
furfantina (s. femm.)
furfantino (agg.)
furfare (v. intr.)
furfare (v. trans.)
furfuraceo (agg.)
furfurale (s. masch.)
furfurano (s. masch.)
furfurile (s. masch.)
furfurolio (s. masch.)


4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis