etèro 2

 
e|tè|ro 2
pronuncia: /eˈtɛro/
sostantivo maschile

1 storia principe del seguito di Alessandro Magno

2 letteratura in Omero: i liberi cittadini che erano tenuti a seguire il proprio re in guerra

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE etero etero
FEMMINILE — —
SINGOLARE
MASCHILE etero
FEMMINILE —

PLURALE
MASCHILE etero
FEMMINILE —

permalink



Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

eternizzato (part. pass.)
eternizzazione (s. femm.)
eterno (agg. e s. masc.)
etero 1 (agg. e s. masch. e femm.)
etero– 1 (pref.)
etero 2 (s. masch.)
eteroagglutinina (s. femm.)
eteroalino (agg.)
eteroatomo (s. masch.)
eteroauxesi (s. femm.)
eteroauxina (s. femm.)
eterobasidiomicete (s. masch.)
Eterobasidiomiceti (s. masch. pl.)
eterobilharzia (s. femm.)
Eterobilharzia (s. femm.)
eterobio (s. masch.)
eterobranco (s. masch.)
Eterobranco (s. masch.)
eterobrochantite (s. femm.)


---CACHE--- 6

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis