frondàre 
fron|dà|re
pronuncia: /fronˈdare/
verbo intransitivo

(AVERE)
coprirsi di fronde; frondeggiare


Indicativo presente:  io frondo, tu frondi
Passato remoto:       io frondai, tu frondasti
Participio passato:        frondato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

fromento (s. masch.)
fromentone (s. masch.)
fronda (s. femm.)
frondaio (s. masch.)
frondame (s. masch.)
frondare (v. intr.)
frondatore (agg. e s. masc.)
fronde (s. femm.)
frondeggiante (part. pres.)
frondeggiare (v. intr.)
frondeggiato (part. pass.)
frondente (agg.)
frondescenza (s. femm.)
frondeur (s. masch.)
frondifero (agg.)
frondiparo (s. masch.)
frondire (v. intr.)
frondismo (s. masch.)
frondista (agg. e s. masch. e femm.)
frondosità (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android