invettivàre 
in|vet|ti|và|re
pronuncia: /invettiˈvare/
verbo intransitivo

(AVERE)
inveire, lanciare invettive


Indicativo presente:  io invettivo, tu invettivi
Passato remoto:       io invettivai, tu invettivasti
Participio passato:        invettivato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

invetrire (v. intr.)
invetrirsi (v. pron. intr.)
invetrito (part. pass.)
invettiva (s. femm.)
invettivare (v. intr.)
invettivato (part. pass.)
invettivo (agg.)
invezione (s. femm.)
inviabile (agg.)
inviamento (s. masch.)
inviare (v. trans.)
inviarsi (v. pron. intr.)
inviato (agg. e s. masc.)
inviatore (s. masch.)
invidenza (s. femm.)
invidere (v. intr.)
invidia (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android