piagentàre

 
pia|gen|tà|re
pronuncia: /pjaʤenˈtare/
verbo transitivo

arcaico mostrarsi accondiscendente per interesse fino all'adulazione o al servilismo

Indicativo presente:  io piagento, tu piagenti
Passato remoto:       io piagentai, tu piagentasti
Participio passato:        piagentato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

piaga (s. femm.)
piagare (v. trans.)
piagarsi (v. pron. intr.)
piagato (part. pass.)
piagellone (s. masch.)
piagentare (v. trans.)
piagente (part. pres.)
piagenteria (s. femm.)
piagentiere (s. masch.)
piagenza (s. femm.)
piagera (s. femm.)
piagere (s. masch.)
piagere (v. intr.)
piagetiano (agg.)
piagetiano (agg. e s. masc.)
piaggellare (v. trans.)
piaggellato (part. pass.)
piaggellone (s. masch.)
piaggeria (s. femm.)
piaggese (agg.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis