plàngere

 
plàn|ge|re
pronuncia: /ˈplanʤere/
verbo transitivo e intransitivo

variante letteraria di piangere

Indicativo presente:  io plango, tu plangi
Passato remoto:       io plansi, tu plangesti
Participio passato:        planto

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

planetoide (s. masch.)
planetologia (s. femm.)
planetologo (s. masch.)
planeur (s. masch.)
plangere (v. trans e intr.)
plani– (pref.)
planide (agg. e s. masch. e femm.)
planidio (s. masch.)
planiglobio (s. masch.)
planiglobo (s. masch.)
planigrafia (s. femm.)
planigramma (s. masch.)
planimetria (s. femm.)
planimetro (s. masch.)
planipede (s. masch.)
planipenne (s. masch.)
Planipenni (s. masch. pl.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis