ranfignàre

 
ran|fi|gnà|re
pronuncia: /ranfiɲˈɲare/
verbo transitivo

regionale nell'uso toscano: carpire, arraffare, sgraffignare, portar via con la granfia

Indicativo presente:  io ranfigno, tu ranfigni
Passato remoto:       io ranfignai, tu ranfignasti
Participio passato:        ranfignato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

ranfastide (s. masch.)
Ranfastidi (s. masch. pl.)
ranfasto (s. masch.)
Ranfasto (s. masch.)
ranfia (s. femm.)
ranfignare (v. trans.)
ranfignato (part. pass.)
ranfio (s. masch.)
ranfiofide (s. masch.)
Ranfiofide (s. masch.)
ranfione (s. masch.)
ranfittide (s. masch.)
Ranfittidi (s. masch. pl.)
ranfo (s. masch.)
Ranfo (s. masch.)
ranfo–, –ranfo (pref. e suff.)
ranfocelo (s. masch.)
Ranfocelo (s. masch.)
ranfocinclo (s. masch.)
Ranfocinclo (s. masch.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis