sbraitàre 
sbrai|tà|re
pronuncia: /zbrajˈtare/
verbo transitivo e intransitivo

parlare alzando troppo il tono della voce; gridare con ira

Indicativo presente:  io sbraito, tu sbraiti
Passato remoto:       io sbraitai, tu sbraitasti
Participio passato:        sbraitato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

sbrago (s. masch.)
sbragoso (agg.)
sbraire (v. intr.)
sbraitamento (s. masch.)
sbraitante (part. pres.)
sbraitare (v. trans e intr.)
sbraitato (part. pass.)
sbraitatore (agg. e s. masc.)
sbraitio (s. masch.)
sbraitone (agg. e s. masc.)
sbramare (v. trans.)
sbramarsi (v. pron. intr.)
sbramato (part. pass.)
sbramatura (s. femm.)
sbramino (s. masch.)
sbranamento (s. masch.)
sbranare (v. trans.)
sbranarsi (v. pron. intr.)
sbranato (part. pass.)
sbranatore (agg. e s. masc.)


---CACHE--- 3

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android