spuntonàre

 
spun|to|nà|re
pronuncia: /spuntoˈnare/
verbo transitivo

raro colpire, urtare con uno spuntone

Indicativo presente:  io spuntono, tu spuntoni
Passato remoto:       io spuntonai, tu spuntonasti
Participio passato:        spuntonato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

spuntinatura (s. femm.)
spuntino (s. masch.)
spunto 1 (agg.)
spunto 2 (s. masch.)
spunto 3 (s. masch.)
spuntonare (v. trans.)
spuntonata (s. femm.)
spuntonato (part. pass.)
spuntone (s. masch.)
spuntoniere (s. masch.)
spunzecchiare (v. trans.)
spunzecchiato (part. pass.)
spunzonare (v. trans.)
spunzonata (s. femm.)
spunzonato (part. pass.)
spunzone (s. masch.)
spunzonoso (agg.)
spuola (s. femm.)
spupattolare (v. trans.)
spupattolato (part. pass.)


4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis