triùnviro

 
tri|ùn|vi|ro
pronuncia: /triˈunviro/
sostantivo maschile

nell'antica Roma, ciascuno dei tre membri di una magistratura composta da tre persone

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE triunviro triunviri
FEMMINILE
SINGOLARE
MASCHILE triunviro
FEMMINILE

PLURALE
MASCHILE triunviri
FEMMINILE

permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Triunfetta (s. femm.)
triunfo (s. masch.)
triungulino (s. masch.)
triunvirato (s. masch.)
triunviro (s. masch.)
trivalente (agg.)
trivalente (s. femm.)
trivalenza (s. femm.)
trivalve (agg.)
trivarianza (s. femm.)
trivella (s. femm.)
trivellamento (s. masch.)
trivellare (v. intr.)
trivellare (v. trans.)
trivellato (part. pass.)
trivellatore (agg. e s. masc.)
trivellatura (s. femm.)
trivellazione (s. femm.)


3

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis