impuerilìre

 
im|pu|e|ri|lì|re
pronuncia: /impueriˈlire/
verbo intransitivo

(ESSERE) assumere un comportamento infantile

Indicativo presente:  io impuerilisco, tu impuerilisci
Passato remoto:       io impuerilii, tu impuerilisti
Participio passato:        impuerilito/a/i/e

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

impudicità (s. femm.)
impudicizia (s. femm.)
impudico (agg.)
impudore (s. masch.)
impuerilire (v. intr.)
impuerilito (part. pass.)
impuerire (v. intr.)
impuerito (part. pass.)
impugnabilità (s. femm.)
impugnante (part. pres.)
impugnante (agg. e s. masch. e femm.)
impugnare 1 (v. intr.)
impugnare 1 (v. trans.)
impugnare 1 (v. intr.)
impugnare 2 (v. trans.)
impugnativa (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis