mandrinàre

 
man|dri|nà|re
pronuncia: /mandriˈnare/
verbo transitivo

tecnologia sottoporre a mandrinatura; fissare in una sede conica mediante il mandrino allargatubi

Indicativo presente:  io mandrino, tu mandrini
Passato remoto:       io mandrinai, tu mandrinasti
Participio passato:        mandrinato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

mandrilleria (s. femm.)
mandrillismo (s. masch.)
mandrillo (s. masch.)
mandrinaggio (s. masch.)
mandrinare (v. trans.)
mandrinato (part. pass.)
mandrinatore (s. masch.)
mandrinatura (s. femm.)
mandrino (s. masch.)
mandritta (s. femm.)
mandritto (s. masch.)
mandrogno (agg.)
mandrogno (s. masch.)
mandrucone (s. masch.)
manducare (v. trans.)
manducato (part. pass.)
manducatoria (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis