dibutilurèa

 
di|bu|ti|lu|rè|a
pronuncia: /dibu,tiluˈrɛa/
sostantivo femminile

chimica derivato dell'urea utilizzato nella preparazione di resine

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE
FEMMINILE dibutilurea dibutiluree
SINGOLARE
MASCHILE
FEMMINILE dibutilurea

PLURALE
MASCHILE
FEMMINILE dibutiluree

permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

dibutilamina (s. femm.)
dibutilammina (s. femm.)
dibutile (s. masch.)
dibutilftalato (s. masch.)
dibutilsebacato (s. masch.)
dibutilurea (s. femm.)
dibutirrina (s. femm.)
dibutossimetano (s. masch.)
dica (s. femm.)
dicace (agg.)
dicacità (s. femm.)
dicacodile (s. masch.)
dicadere (v. intr.)
dicadimento (s. masch.)
dicaduto (agg.)
dicalcico (agg.)
dicalco (s. masch.)
dicalvare (v. trans.)
dicamptodonte (s. masch.)
Dicamptodonte (s. masch.)


4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis