dinoccàre 
di|noc|cà|re
pronuncia: /dinokˈkare/
verbo transitivo

arcaico slogare

Indicativo presente:  io dinocco, tu dinocchi
Passato remoto:       io dinoccai, tu dinoccasti
Participio passato:        dinoccato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

dinky (s. masch. e femm.)
dinnanzi (avv. e agg. e s. masc.)
dinner–party (s. masch.)
dino– 1 (pref.)
dino– 2 (pref.)
dinoccare (v. trans.)
dinoccolare (v. trans.)
dinoccolato (part. pass.)
dinoccolatura (s. femm.)
dinocefalo (s. masch.)
Dinocefali (s. masch. pl.)
dinoceratide (s. masch.)
Dinoceratidi (s. masch. pl.)
dinocione (s. masch.)
Dinocione (s. masch.)
dinodero (s. masch.)
Dinodero (s. masch.)
dinodo (s. masch.)
dinoficea (s. femm.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android