dinoccolàre 
di|noc|co|là|re
pronuncia: /dinokkoˈlare/
verbo transitivo

rompere le giunture

Indicativo presente:  io dinoccolo, tu dinoccoli
Passato remoto:       io dinoccolai, tu dinoccolasti
Participio passato:        dinoccolato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

dinnanzi (avv. e agg. e s. masc.)
dinner–party (s. masch.)
dino– 1 (pref.)
dino– 2 (pref.)
dinoccare (v. trans.)
dinoccolare (v. trans.)
dinoccolato (part. pass.)
dinoccolatura (s. femm.)
dinocefalo (s. masch.)
Dinocefali (s. masch. pl.)
dinoceratide (s. masch.)
Dinoceratidi (s. masch. pl.)
dinocione (s. masch.)
Dinocione (s. masch.)
dinodero (s. masch.)
Dinodero (s. masch.)
dinodo (s. masch.)
dinoficea (s. femm.)
Dinoficee (sost femm. pl.)


---CACHE--- 2

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android