marrettàre

 
mar|ret|tà|re
pronuncia: /marretˈtare/
verbo transitivo

agricoltura lavorare il terreno con una piccola marra

Indicativo presente:  io marretto, tu marretti
Passato remoto:       io marrettai, tu marrettasti
Participio passato:        marrettato

Vedi la coniugazione completa


permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

marrascura (s. femm.)
marrata (s. femm.)
marreggiare (v. intr.)
marrella (s. femm.)
marrello (s. masch.)
marrettare (v. trans.)
marrismo (s. masch.)
marritta (s. femm.)
marritto (s. masch.)
marrobbio (s. masch.)
marrobio (s. masch.)
marrocchinaio (s. masch.)
marrocchinare (v. trans.)
marrocchino (agg. e s. masc.)
marron 1 (s. masch.)
marron 1 (agg.)
marron 2 (agg. e s. masc.)
marronaia (s. femm.)
marronaio (s. masch.)
marronare (v. intr.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis