recubàre 
re|cu|bà|re
pronuncia: /rekuˈbare/
verbo intransitivo

1 (AVERE)
letterario stare coricato, giacere


2 (AVERE)
per estensione letterario riposare


Indicativo presente:  io recubo, tu recubi
Passato remoto:       io recubai, tu recubasti
Participio passato:        recubato

Vedi la coniugazione completa


permalink



Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

recruitment (s. masch.)
rectite (s. femm.)
rectius (avv.)
recto (s. masch.)
rectorite (s. femm.)
recubare (v. intr.)
recubato (part. pass.)
recubito (s. masch.)
reculare (v. intr.)
recupera (s. femm.)
recuperabilità (s. femm.)
recuperamento (s. masch.)
recuperante (part. pres.)
recuperante (s. masch. e femm.)
recuperare (v. trans.)
recuperarsi (v. pron. intr.)
recuperato (part. pass.)
recuperatore (s. masch.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis
Le nostre applicazioni mobili
Android