urtatóre

 
ur|ta|tó|re
pronuncia: /urtaˈtore/
aggettivo e sostantivo maschile

raro che, chi urta

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE urtatore urtatori
FEMMINILE urtatrice urtatrici
SINGOLARE
MASCHILE urtatore
FEMMINILE urtatrice

PLURALE
MASCHILE urtatori
FEMMINILE urtatrici

permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

urtare (v. trans e intr.)
urtarsi (v. pron. intr.)
urtata (s. femm.)
urtativo (agg.)
urtato (part. pass.)
urtatore (agg. e s. masc.)
urtatura (s. femm.)
urtica 1 (s. femm.)
urtica 2 (s. femm.)
Urtica 2 (s. femm.)
urticacea (s. femm.)
Urticacee (sost femm. pl.)
urticaio (s. masch.)
urticale (s. femm.)
Urticali (sost femm. pl.)
urticante (agg.)
urticare (v. trans.)
urticaria (s. femm.)
urticazione (s. femm.)
urticchiare (v. trans e intr.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis