diboscatóre

 
di|bo|sca|tó|re
pronuncia: /diboskaˈtore/
aggettivo e sostantivo maschile

che, chi dibosca

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE diboscatore diboscatori
FEMMINILE diboscatrice diboscatrici
SINGOLARE
MASCHILE diboscatore
FEMMINILE diboscatrice

PLURALE
MASCHILE diboscatori
FEMMINILE diboscatrici

permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

diborano (s. masch.)
diboro (s. masch.)
diboscamento (s. masch.)
diboscare (v. trans.)
diboscato (part. pass.)
diboscatore (agg. e s. masc.)
diboscazione (s. femm.)
dibotrio (s. masch.)
dibottamento (s. masch.)
dibottare (v. trans.)
dibraco (s. masch.)
dibrancare (v. intr.)
dibrancare (v. trans.)
dibrancarsi (v. pron. intr.)
dibrancato (part. pass.)
dibranchiato (s. masch.)
Dibranchiati (s. masch. pl.)
dibromo– (pref.)
dibromoacetilene (s. masch.)


---CACHE--- 4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis