dibruscatùra

 
di|bru|sca|tù|ra
pronuncia: /dibruskaˈtura/
sostantivo femminile

arcaico l'atto e l'effetto del dibruscare

  SINGOLARE PLURALE
MASCHILE — —
FEMMINILE dibruscatura dibruscature
SINGOLARE
MASCHILE —
FEMMINILE dibruscatura

PLURALE
MASCHILE —
FEMMINILE dibruscature

permalink


Sfoglia il dizionario

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

dibrucare (v. trans.)
dibrucato (part. pass.)
dibrucatura (s. femm.)
dibruscare (v. trans.)
dibruscato (part. pass.)
dibruscatura (s. femm.)
dibucaina (s. femm.)
dibucciamento (s. masch.)
dibucciare (v. trans.)
dibucciarsi (v. pron. intr.)
dibuccio (s. masch.)
diburrare (v. trans.)
dibutilamina (s. femm.)
dibutilammina (s. femm.)
dibutile (s. masch.)
dibutilftalato (s. masch.)
dibutilsebacato (s. masch.)
dibutilurea (s. femm.)
dibutirrina (s. femm.)
dibutossimetano (s. masch.)


4

I nostri siti
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis